Sünnet:
Fıkıh usulünde Hz. Peygamberin söz, fiil, ve onayları (takrir)
demek olup, İslam dininin Kuranı kerimden sonraki ana kaynağını
teşkil eder.
İcma:
Fıkıh usulünde ?Muhammed (s.a.v.) ümmetinden olan müctehidlerin,
ictihat yapanların, Hz. Peygamberin vefatından sonra şer?i bir
meselede görüş birliğinde olmalarıdır.
Kıyas:
Fıkıhta, ?Naslarda ( kitap ve sünnette) Hükmü bulunmayan fıkhi
meseleye, aralarındaki illet (gerekçe) birliği sebebiyle, naslarda
düzenlenmiş meselenin hükmünü vermektir.
İstihsan:
Müctehidlerin bir meselede, özel bir delil sebebiyle, o meselenin
benzerlerinde verdiği hükümden vazgeçip başka bir çözümü
benimsemesi, ya da iki farklı kıyas imkânı bulunduğunda, ilk
bakışta dikkat çekmeyen kıyası (kapalı kıyas) gerekçe birliği
açısından daha güçlü bulduğu için, açık kıyasa tercih
etmesidir.
İstishab:
Daha önce varlığı bilinen bir durumun (aksine delil bulunmadıkça)
varlığını koruduğuna hükmetme yöntemidir.
Seddi
zerai: Harama, kötü ve zararlı bir sonuca vasıta olan
davranışların yasaklanması, kötülüğe giden yolların
kapatılması demek olan Seddi zerai, bütün İslam alimlerince
benimsenmiş olmakla beraber, daha çok maliki ve Hanbeli mezhepleri
bu metodu sıklıkla kullanmışlardır.
a)
Farz-ı ayın: Mükellef her müslümanın ancak kendisinin yapması
ile yerine gelen amellerdir. Beş vakit namaz ve oruç gibi.
b)
Farz-ı kifâye: Bazı müslümanların yapmaları ile diğer
müslümanlardan mesûliyet kalkan farzlardır. Cenâze namazı ve
selâm almak gibi. Eğer böyle bir farzı müslümanlardan hiçbirisi
yapmazsa hepsi mes'ûl olurlar.
Vâcip:
Farz derecesinde kat'î olmayan delille sabit hükümlerdir. Vitir ve
bayram namazları gibi.
Sünnet:
Peygamberimizin sözü, işi ve başkası yaptığında hoş gördüğü
şeylerdir. Sünnet ikiye ayrılır:
a)
Sünnet-i müekkede: Peygamberimizin devamlı olarak yapıp, pek az
terk ettiği sünnetlerdir. Sabah ve öğle namazının sünnetleri
gibi.
b)
Sünnet-i gayri müekkede: Peygamberimizin arasıra yaptığı
sünnetlerdir. İkindi ve yatsı namazının ilk sünneti gibi
c)
Zevaid sünnet: Hz. Peygamber (s.a.v.)? in bir insan olmasıitibariyle
yaptığı, Allah?ü Teâlâ?dan bir tebliğveya Allah?ın dinini
açıklama niteliği taşımayan beşeri fiillerine denir.
Müstehab:
Peygamberimizin bazen işledikleri şeylerdir. Sadaka vermek ve
nâfile oruç tutmak gibi.
Mübah:
İşlenmesinde sevap, terk edilmesinde günah olmayan şeylerdir.
Oturmak, kalkmak, yemek, içmek gibi.
Mekruh:
işlenmesi hoş görülmeyen ve amelin sevâbını eksilten
şeylerdir. Namaz içinde etrafa bakmak gibi.
Müfsid:
Başlanmış bulunan bir ibâdeti bozan şeylerdir. Abdestli iken bir
yerinden kan veya irin çıkmak,namazda
gülmek ve oruçlu iken bir şey yemek gibi.
Haram:
İşlenmesi kat'i delille yasak edilen şeylerdir. Alkollü içki
içmek, anaya-babaya âsi olmak gibi.
https://www.facebook.com/pages/DHBT-D%C4%B0B-Yeterlilik-M%C3%BClakat-Soru-Konu-%C3%96zet-Not/1414490538827727
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder